Blijf geen commando’s herhalen als de hond niet reageert of als hij niet reageert zoals je zou willen ;-).
Hij IS niet doof, hij heeft je wel gehoord!
Koppig? Eigenwijs? Dominant? NEE.
Meestal is het hem gewoonweg niet duidelijk wat je van hem wil.
Of hij is moe, of er is teveel afleiding, of het is te moeilijk, of je wil te snel,… Tal van redenen waarom je hond soms niet helemaal (of helemaal niet ;-)) doet wat je wil of wat je vroeg.
Je niet horen, is echter meestal niet de reden… En toch is dat altijd het eerste wat we proberen… Fikkie! Fikkie! Fikkie! Fikkie! Zit! Zit! Zit! Zit! Kom hier! Kom hier! Kom hier! Kom hier!
Als je je hond 1 keer iets vraagt en hij doet het niet, (hij heeft geen aandacht voor je, hij gaat niet zitten, hij komt niet naar je toe) is de kans heel groot dat hij het de 2de en 3de en tigste keer nog steeds niet doet. Waarom zou hij, als er verder niets verandert?
Hij is nog steeds te moe, er is nog steeds te veel afleiding, het is nog steeds te moeilijk of je wil nog steeds te snel.
Iedere keer dat je het opnieuw aan de hond vraagt, leert hij echter wel iets! Namelijk dat hij dus nóg een keer niet hoeft te doen wat je hem vroeg! Bij iedere herhaling wordt je meer achtergrond-ruis, je commando of verzoek verliest steeds meer aan waarde. Niet bepaald een effectieve manier van trainen dus…
In plaats van nog een keer hetzelfde te vragen, bedenk waarom het niet zou lukken. En verander daar dan iets aan.
Is hij te moe? Stop met oefenen en commando’s geven en ga verder als hij lekker uitgerust is.
Is er teveel afleiding? Maak de afstand tot de afleiding groter of oefen eerst met makkelijkere afleiding.
Is het te moeilijk of wil je te snel? Ga stapjes terug en bouw je oefening in kleinere stapjes verder op.
Het resultaat:
- Een hond die beter gaat luisteren.
- Minder frustratie en irritatie over het feit dat je hond niet luistert.
- Daardoor blijft de sfeer veel leuker waardoor ook je hond het oefenen en luisteren leuk blijft vinden.
- Omdat hij meer succes zal hebben, zal hij meer zelfvertrouwen krijgen wat in het algemeen zijn welzijn bevordert.
- Je bent consequenter en voorspelbaarder voor je hond waardoor hij zich nog prettiger zal voelen.
Betrap jij jezelf wel eens op het herhalen van commando’s? Ik wel hoor 😉 Bij mij gebeurt het nogal eens, als ik samen met iemand anders met de honden wandel.
Wanneer gebeurt het bij jou? Laat hieronder je reactie achter.
Ik heb een golden retriever van net twee jaar,en ben eigenlijk vanaf de puppietraining tot nu al aan het oefenen met naast lopen.
Ze heeft heel veel drang om te trekken en loopt alsof ze achterna gezeten word.ik ben een echt wandelaar maar er is nooit een wandeling bij waarbij Guusje gezellig relaxt en rustig naast me kan lopen,wat als resultaat heeft dat ik het commando ,naast,kom hier, wel heel vaak herhaal.guusje heeft de neiging om constant schuin van me vandaan te trekken(ze loopt links van me).wat doe ik fout en waarom loopt ze op deze manier?ze is zo slim,ze heeft helemaal niet zoveel herhaling van commando’s nodig,denk ik.
Wat zie ik over het hoofd? Na twee jaar oefenen word ik er wel een beetje moedeloos van,wanneer ik een hond gezellig naast hun baasje zie lopen ,ben ik stiekem wel een beetje jaloers.
Ik hoop dat je me wat handige tips kan geven,
Mvg: Joke douma
Wij hebben een hondenspeelveld dichtbij, en we hebben een rotti van 8 maanden. Het speelveld is losloopgebied en Saar loopt daar dus in principe los. Ook met trainen. Echter lopen er ook veel aangelijnde honden. Als ik een aangelijnde hond zie vind ik het van goed fatsoen getuigen om Saar ook aan te lijnen. Meestal gaat dat prima, kan ik op tijd anticiperen. Maar soms gaat ze ook op dieren af waarvan je op afstand al ziet (of door ervaring weet) dat die er niet van gediend zijn.
Het lastige met een puber is de bananen. Die zitten soms goed vast in die oortjes. Meestal lukt het me wel om haar onder appel te krijgen. Maar soms? Dr loopt hier een vent met een bully XL die echt niet te vertrouwen is. Als ik die niet op tijd opmerk dan wil ik nog wel eens in herhaling vallen. Maar dat is dan vooral van schrik.
Gelukkig hoort Saar de spanning in mijn stem dan ook en aarzelt ze lang genoeg om haar alsnog binnen te halen. Maar het zou fijner zijn als ze gewoon die bananen kwijt was 😉